کشف ذرات زیر اتمی جدید باعث سر در گمی دانشمندان شده است. این ذرات عجیب و ناشناخته تئوری پردازان را واداشته است تا در نظریات خود در مورد نیروهای قوی که ذرات زیر اتمی را در اتمها کنار یکدیگر نگه می‌دارد، تجدیدنظر کنند. احتمالاً این ذره جدید که DS2317 نام گرفته ، صورت غیر متداولی از کورکها است. کوارکها ذرات بسیار ریزی هستند که در دسته‌های سه تایی وجود دارند و اجزای سازنده پروتونها و نوترونها هستند. شاید این ذره جدید ناشناخته کوارکی باشد که حول کوارک دیگر در حال چرخش است، شاید هم مولکول جدیدی است که از چهار کوارک ساخته شده است.







مارچللو گئورگی از دانشگاه پیزای ایتالیا و اعضای گروهش پس از صرف وقت سه ساله و جمع آوری اطلاعات از آشکارساز بابار (BaBar) مرکز شتاب دهنده خطی استنفورد (Slac) در کالیفرنیا با DS 2317 مواجه شدند. وقتی که Slac الکترون را با پوزیتون که ضد ماده الکترون محسوب می‌شود، برخورد می‌دهد، آشکارساز باربار تعداد زیادی از ذراتی که در نتیجه این برخورد بوجود می‌آیند را شناسایی می‌کند. گئورگی می‌گوید: «ما از نتایج این آزمایشات بسیار شگفت زده شدیم، اما چیزی که بیش از همه باعث اعجاب ما شد، جرم این ذرات است. جرم این ذرات از مقدار پیش بینی شده کمتر و در عین حال بسیار دقیق و مشخص بود.

جرم بسیاری از این ذرات پرانرژی دقیقاً مشخص نیست و با کمی عدم قطعیت همراه است. اما وزن DS 2317 دقیقاً مشخص است و مقدار آن برابر 2316 مگاالکترون ولت است. الکترون ولت واحدی است که فیزیکدانان برای اندازه گیری مقدار جرم و انرژی ذرات بکار می‌برند. استیا ایچتن (Estia Eichten) نظریه پرداز فیزیک نظری از آزمایشگاه شتاب دهنده ملی فرمی در باتاویای ایلینویز می‌گوید، شاید این جرم دقیق به محققین کمک کند تا ماهیت دقیق نیرویی که اتمها را در کنار یکدیگر نگه می‌دارد، درک کنند. از آنجایی که در مقیاسهای کوچک جرم و انرژی معادل یکدیگرند، دانستن جرم یک کوارک جدید می‌تواند ما را به شناخت نیروهای قوی که در داخل ذرات حاکم است، راهنمایی کند.

طی تحقیقاتی که بعدها صورت گرفت، تصور می‌شد که DS 2317 از کوارکهای سنگین و ناشناخته‌ای تشکیل شده است. دیوید سینابر و یکی از متخصصین فیزیک انرژی بالا در دانشگاه کورنل در ایتاکای نیویورک می‌گوید: «قسمت عمده‌ای از اطلاعاتمان در مورد نیروهای قوی از بررسی کوارکهای سبکتر حاصل شده است. اما امکان دارد با بررسی کوارک سنگینتر اطلاعات جدیدی کسب کنیم.»

انواع کوارک

کوارکها در شش گروه مختلف جای می‌گیرند: بالا ، پایین ، جذاب ، عجیب ، زیر و رو. دسته‌های سه تایی از کوارکهای بالا و پایین که جزء سبکترین و معمولی‌ترین کوارکها محسوب می‌شوند، پروتونها و نوترونهای مواد عادی را که اطراف ما را فرا گرفته است تشکیل می‌دهد. اما ممکن است DS 2317 از دو کوارک تشکیل شده باشد و ذره کمیابی به نام مزون را بوجود آورده باشد. ایچتن می‌گوید این مزون ممکن است تا حدودی شبیه یک اتم باشد. اتمی که در آن یک کوآرک سبک «ضد ـ عجیب» (anti-Strange) حول یک کوآرک سنگینتر «جذاب» (Charm) در حال چرخش است.

اما سایر محققین در تفسیر پدیده‌های مشاهده شده ، نظریات پیچیده‌تری را ابراز می‌کنند. جاناتان رزنر فیزیکدان نظری دانشگاه شیکاگو می‌گوید احتمال دارد که ذره جدید حاوی جفتهایی از کوارکهای مزدوج باشد. وجود مولکولهایی حاوی چنین ذرات زیر اتمی مدتها قبل پیش بینی شده بود. سینابرو می‌گوید: «ما تاکنون هیچ شاهدی مبنی بر وجود اینگونه ذرات نداشتیم. اما اگر این شیء وجود داشته باشد، واقعاً جای تعجب است.» محققین Slac در مرکز سنکروتون انرژی بالای دانشگاه کورنل و سازمان تحقیقات شتاب دهنده انرژی بالا در ژاپن ضمن کنکاش در اطلاعات قدیمی ، در صددند نظریات خود را در مورد ذراتی شبیه DS 2317 بیازمایند.

شیمی مدیون پروتون

نوترونها و پروتونها از ذراتی ساخته شده‌اند که کوارکهای بالا و پایین نامیده می‌شوند. هر پروتون شامل دو کوارک بالا و یک کوارک پایین است، در حالی که هر نوترون دارای دو کوارک پایین و یک کوارک بالا است. کوارکهای پایین کمی سنگینتر از کوارکهای بالا هستند و به همین دلیل وزن نوترونها از پروتونها بیشتر است. بار هر کوارک بالا برابر دو سوم بار مثبت است و هر کوارک پایین دقیقا یک سوم بار مثبت را با خود دارد. به همین دلیل پروتون دارای یک بار الکتریکی مثبت است، در حالی که نوترونها خنثی هستند و باری ندارند.

در عین حال ما هنوز هم جرم دقیق کوارکها را نمی‌دانیم. به همین دلیل دانشمندان سعی دارند ضمن آزمایشات مختلف جرم آنها را دریابند. در عین حال نظریه پردازان نیز سعی دارند قطعات حاصل از برخورد ذرات مختلف را بررسی کرده و سرعت انجام واکنشهای مختلف را محاسبه کنند. آنها امیدوارند با این روش بتوانند به ساختار یک هسته اتم دست نخورده دست یافته و دریابند چه میزان از اختلاف در خواص کوارکهای بالا و پایین از اختلاف جرمشان ناشی می‌شود و چه مقدار از این اختلاف بخاطر تفاوت در بارهای الکتریکی است.

آنها امیدوارند با این آزمایشات جرم دقیق کوارکها را دریابند. بیراون کولک فیزیکدان نظری دانشگاه آریزونا می‌گوید: «هم آزمایشات انجام شده و هم تفسیرهای نظری ارائه شده در این مورد بسیار پیچیده است و بنابراین لازم است هم از نتایج آزمایشات و هم تفسیرهای نظری کمک گرفت و با تلفیق نتایج حاصل از این آزمایشات اطلاعات مهمی در مورد جرم کوارکها بدست آورد.» اختلاف بین کوارکهای بالا و پایین به این معنی است که اگر یک نوترون را به حال خود رها کنیم به یک پروتون تبدیل می‌شود. اما این سرنوشت نهایی نوترونها نبود.

این ذرات با قرار گرفتن در کنار الکترونها که بار منفی دارند، می‌توانند اتمهای هیدروژن را بوجود آورند که ماده سوختی اولیه ستارگان محسوب می‌شود. ادوارد استفنسون که یکی از فیزیکدانان دانشگاه ایندیانا است می‌گوید: «دنیای مملو از پروتون به این معنی است که مقدار زیادی هیدروژن در اختیار داریم. بدون در اختیار داشتن پروتون ، شیمی به آن صورتی که امروز می‌شناسیم، ممکن نبود.» البته باید در نظر داشت همین اختلاف کم در جرم این کوارکها نتایج بسیاری را در پی داشته است. اخیراً یک گروه از دانشمندان دانشگاه ایندیانا دو هسته دوتریم را به هم برخورد دادند.

دوتریم نوعی اتم هیدروژن است که در هسته خود یک پروتون و یک نوترون دارد. گروهی دیگر نیز در دانشگاه اوهایو با استفاده از نوترون و پروتون واکنش همجوشی هسته‌ای انجام دادند. طی هر دو این آزمایشات ذراتی حاصل شد که آنها را پیون می‌نامند. این دانشمندان معتقدند ایجاد پیون نشانه عدم تقارن بار است که از اختلاف در اجزای تشکیل دهنده پروتونها و نوترونها ناشی می‌شود.

مدت زیادی اینطور تصور می شد که پروتونها و نوترونها ذرات بنیادی هستند و بنابراین گمان می‌رفت مثل تقسیم الکترون دیگرقابل تقسیم نبوده و دارای یک ساختار داخلی نیستند. امروزه می‌دانیم که نوکلئونها یا به عبارت دیگر پروتونها و نوترونها خود از ذرات کوچکتری ساخته شده‌اند که کوارک نامیده می‌شوند. تا به حال 6نوع کوارک متفاوت شناسایی شده‌اند با این همه فقط دو نوع آنها در تشکیل مواد پایدار معمولی نقش مهمی دارند که عبارت از کوارک u و کوارک D هستند، U علامت اختصاری برای بالا (UP) و D علامت اختصاری برای پایین (down) می‌باشد .







اگر بار اکتریکی یک الکترون را منفی 1 فرض کنیم (1- = الکترون) کوارک u دارای بار الکتریکی 3/2+ و کوارک d داری بار 3/1- می‌باشد. پروتون که دارای بار مثبت است از 2 کوارک u و یک کوارک d تشکیل شده است از این طریق است که بار آن حاصل می شود: 1+=3/2+3/2+3/1- ، برعکس یک نوترون دارای 2کوارک D و یک کوارک U بوده و با ر آن برابر است با 1- = 3 /2 + 3/1 - 3/1-.

ویژگی کوارکها

اگر روابط و نسبتها در اتمها که در مقایسه با کوارکها بزرگ هستند مهم و چشمگیر است، این روابط در کوارکهای کوچک مسلماً مهمتر هستند. مثلا کوارکها هیچگاه به تنهایی نقشی را به عهده ندارند بلکه همیشه در گروههای 2 و 3 تایی هستند ذراتی که از 2کوارک تشکیل می‌شوند مزون نام دارند. ذراتی را که از 3 کوارک دارند باریون می‌نامند. کوارکها در کنار بار الکتریی که دارند خاصیت مرموز دیگری نیز دارا می‌باشند که رنگ خوانده می‌شود. کوراکها از این جهت به قرمز ، سبز و آبی طبقه بندی می‌شود، البته از این طبقه بندی باید رنگهای حقیقی را تصور کرد بلکه منظور نوع بار الکتریکی آنهاست. بنابراین ذرات آزاد معلق در طبیعت باید همیشه دارای رنگ خنثی و به عبارت دیگر سفید باشند.

ترکیبات رنگی کوارکها

یک کوارک قرمز یک کوارک سبز و یک کوارک آبی یک گروه سه تایی مثلا یک پروتون می‌سازد. همانطور که ترکیب رنگهای رنگین کمان رنگ سفید را بوجود می‌آورد، ازترکیب رنگهای سه گانه کوارک نیز سفید بدست می‌آید. به این ترتیب یک ذره سفید مجاز و پایدار تشکیل می‌شود. امکان دیگر این است که یک کوارک قرمز با یک ضد کوارک که رنگ ضد قرمز دارد یک زوج بسازند، قرمز و ضد قرمز همدیگر را خنثی کرده ، رنگی خنثی را بوجود می‌آورند. به هرحال چون این گروههای دوتایی (مزونها) از ماده و ضد ماده ایجاد شده‌اند، خیلی سریع فرو می‌پاشند، به این جهت مزونها پایدار نیستند.

آیا کوارکها را می‌توان مشاهده کرد؟

روشن است که کوارکها را نمی‌توان مشاهده کرد، بلکه می‌شود وجود آنها را مثل هسته اتمها از طریق آزمایشهای فراوان پیچیده اثبات نمود، برای این کار مثل آنچه که رادرفورد 75 سال پیش برای شناسایی هسته اتم انچام داد عمل می‌شود و پروتونها یا الکترونهای بسیار پر شتاب مورد اصابت قرار می‌گیرند. بیشتر الکترونها در این آزمایش به ندرت تغییر مسیر می‌دهند، ولی تعدادی از آنها کاملا از مدار خود خارج می‌شوند درست مثل اینکه به گلوله‌های سخت و کوچکی در داخل پروتونها برخورد کنند. این گلوله‌های بسیار کوچک همان کوارکها هستند که در جستجویشان بوده‌ایم یک بررسی دقیق نشان داده که پروتون در مجموع از سه سنگ بنای اولیه این چنین تشکیل شده است.

نتیجه

کوارکها هیچگاه در طبیعت به عنوان ذرات مستقل و آزاد وجود ندارند. ایجاد ذرات متشکل از 2 کوارک یا به عبارت دیگر (مزونها) ، البته ممکن است، ولی این ذرات پایدار نیستند. برعکس گروههای سه تایی یا به زبان دیگر پروتونها و نوترونها ساختارهایی بسیار پایدار هستند. انسان کره زمین و در واقع کهکشان راه شیری عملاً از 3 سنگ بنای اولیه ایجاد شده‌اند که عبارت ازکوارکهای U ، کوارکهای D و الکترونها می‌باشند. کوارکها ، نوکلئونها را می‌سازند و آنها به یکدیگر متصل شده هسته اتمها را بوجود می‌آروند.

هسته‌ها و الکترونها دراتحاد با یکدیگر اتمها را ایجاد می‌کنند و اتمها نیز با پیوستن به یکدیگر مولکولهای کوچک و بزرگ از قبیل مولکولهای آب یا سفیده تخم مرغ را می‌سازد. میلیاردها مولکول سلولهای بدن ما را بوجود می‌آورند و هر انسان در بدن خود میلیاردها سلول دارد، اما با تمام تفاوتهایی که انسانها ، جانوران ، گیاهان ، سیاره‌ها و یا ستارگان با یکدیگر دارند باز هم تمام آنها فقط از 3 ذره زیر بنایی ساخته شده‌اند که عبارتند از کوراکهای U ، کوارکهای D و الکترون

تئوري ريسمان به ما مي گويد كه هر آنچه كه وجود دارد از رشته هايي يك بعدي كه ريسمان ناميده مي شود ساخته مي شوند . اين ريسمان ها قادر اند تا در فركانس هاي متفاوت به نوسان به بپردازند . هر فركانس خاص موجب به وجود آمدن يك ذره ي خاص مي شود . مقياس و جرم ذره به نوع نوسان بستگي دارد . همچنين تئوري ريسمان به ما مي گويد كه نمي توان هيچ تفاوت اندازه گيري را نمي توان بين ريسمان هايي كه به دور ابعاد كوچكتر پيچيده اند با ريسمان هايي كه در ابعاد بزرگتر حركت مي كنند نمي توان يافت . جالب است كه اين ذرات دقيقا با نوسان است كه طيف ريسمان ناميده مي شود .

تئوري ريسمان در ابتدا براي شرح بوزون ها ( حاملان نيرو ) به ويژه هادرون ها كه ذراتي سنگين در حمل نيروي قوي هسته اي هستند ارائه شده بود . از جهتي اين تئوري به راحتي مي توانست تئوري ميدان هاي كوانتومي كه در رابطه با به وجود آمدن ذرات و واكنش هاي بين آنها را شرح دهد دانشمندان بر آن شدند تا به وسيله ي اين تئوري تئوري گرانش كوانتومي را تعريف كنند . به همين دليل آن را يك گزينه براي نظريه ي همه چيز دانستند . براي اين كه اين تئوري كامل شود مي بايست فرميون ها نيز به آن وارد مي شدند با ورود اين ها تئوري با نام ابر ريسمان به وجود آمد كه در مقالات بعدي آن را شرح خواهيم داد .

يكي از مؤلفه هاي مهم و چشم گير تئوري ريسمان ابعاد اضافي آن است كه تعداد آنها برابر 10 و 11 و 26 تاست . زيرا اين تئوري براي شرح موضوعات نياز به اين ابعاد دارد . اين بحث آن قدر جزئيات دارد كه بايد آن را در يك مقاله ي جدا شرح دهيم .

اما جالب است كه بدانيم خود ريسمان ها دو نوع هستند كه عبارتند از :

1- ريسمان هاي باز كه داراي دو نقطه ي پاياني مشخص هستند
2- ريسمان هاي بسته كه در آن نقاط پاياني اش به هم پيوسته و يك حلقه ي كامل را تشكيل مي دهند اين ها داراي خواص هستند كه اندكي با هم تفاوت مي كند و در هميشه در تمام 6 تئوري ريسمان و ابر ريسمان با هم نمي آيند . از طرفي طول ريسمان معادل طول پلانك كه در حدود  10 ^ -35 مي باشد كه با تكنولوژي ها كنوني اصلا قابل تصور هم نيست .

از ديگر ويژگي هاي تئوري ريسمان دو گانگي ها است كه آنها را در مقاله اي جدا گانه با وردشيت و ريسمان هاي آن شرح خواهيم داد . با اين وجود گفتني است كه تئوري ريسمان داراي چندين اشكال اساسي است كه در يك مقاله قابل شرح هستند . براي مثال هيچ يك از معادلات آن قادر به توجيه رفتار آن در فصا نيست .

به دو طريق مي‌توان به انرژي هسته‌اي دست يافت، يکي از طريق شکاف يافيسيون و ديگري از طريق گداخت يا فوژيون است. در روش شکاف، يک هسته سنگين مثل ايزوتوپي از اورانيوم به دو هسته سبک تر تبديل و طي اين فرآيند مقداري از جرم تبديل به انرژي مي‌شود در راکتورهاي هسته‌اي کنوني از اين انرژي استفاده مي‌شود. راه ديگر توليد انرژي هسته‌اي، جوش خوردن هسته‌هاي سبک به هم و تشکيل هسته سنگين‌تر است که در اين فرآيند نيز مقداري از جرم به انرژي تبديل مي شود.
در واکنش همجوشي، 4 اتم هيدروژن راديواکتيو يعني ايزوتوپ دوتريم يا تريتيوم به هم پيوسته و يک اتم سنگين تر به نام هليوم و مقدار بسيار زيادي انرژي پديد مي‌آورد.

ايده استفاده از انرژي هسته‌اي از طريق فوژيون چگونه شکل گرفت؟
همان طور که اشاره شد، انرژي موجود در جهان هستي از طريق فوژيون به دست مي‌آيد» به عنوان مثال هر لحظه در ستارگان و خورشيد اين واکنش صورت مي‌گيرد و توليد انرژي مي کند تا زماني که ستاره به پايان عمر خود برسد. البته سال هاست که دانشمندان به منبع اصلي انرژي خورشيد پي برده‌اند.
در خورشيد و اجرام مانند آن واکنش‌هاي گداخت در دماهاي بسيار بالا شکل مي گيرد و فشارهاي عظيم نيروي جاذبه در هسته خورشيد موجب وقوع چنين پديده‌اي در درجه حرارتي معادل 100 ميليون درجه کلوين مي شود.
بايد اضافه کنيم که در هر ثانيه درخورشيد 700 ميليون تن هيدروژن به هليوم تبديل و در جريان اين واکنش 4 ميليون تن از جرم خورشيد نيز به انرژي تبديل مي‌شود.
بمب هيدروژني که حاصل همان پديده گداخت است قبلا ساخته و آزمايش شده است با اين وجود انسان هنوز نتوانسته است از اين انرژي بهره‌برداري صلح آميز کند، علت چيست؟
بمب هيدروژني در سال 1952 با موفقيت آزمايش شد، استفاده تخريبي از اين انرژي آسان است ولي در بهره‌برداري مداوم و کنترل شده از آن، هوز با مشکلات فني بسياري روبرو هستيم.
طي اين فرآيند، هسته ذرات براي اينکه به هم جوش بخورند، بايد تا حدي به يکديگر نزديک شوند که توسط نيروي کشش قوي هسته‌اي به هم بپيوندند، اما از سوي ديگر به دليل وجود بارالکتريکي يکسان و در نتيجه نيروي دافعه شديد بين آنها، سد کلوني ايجاد مي شود که مانع نزديک شدن هسته ها به يکديگر و همجوشي آنها مي شود.براي دستيابي به اين هدف بايد انرژي جنبشي ذرات را بسيار بالا برد و تحقق اين مهم نيازمند افزايش قابل توجه دما تا حدود 100 ميليون درجه کلوين است هيچ ماده اي روي زمين نمي تواند تماس مستقيم با چنين حرارتي را تحمل کند.

با توجه به مشکلات مذکور عمل همجوشي به چه صورت انجام پذير است و چند نوع راکتور همجوشي وجود دارد؟
براي پاسخ به اين سوال بايد راجع به عملکرد دو نوع راکتور فوژيون به نام‌هاي کامک و اسفرومک توضيحاتي بدهيم.
دانشمندان براي دستيابي به انرژي گداخت، ايزوتوپ‌هاي هيدروژن را به صورت گاز فوق العاده داغ باردار يا همان پلاسما در مي‌آورند.
و اين پلاسما را داخل اتاقکي حلقوي که با خطوط و سيم پيچ هاي مغناطيسي محصور شده است، نگاه مي دارند، به اين اتاقک حلقوي «توکامک» مي‌گوييم.
توکامک از يک پوسته فلزي بسيار گرانبها ساخته شده است که نوترون‌هاي ساطع شده از پلاسما را جذب مي‌کند.
اين امر سب خوردگي سطح توکامک مي‌شود و تعويض آن هزينه زيادي مي‌طلبد. بنابراين در توکامک، خطوط ميدان مغناطيسي بايد بسته بمانند تا حتي الامکان نوترون از آنها نشست نکند ليکن حفظ پايداري اين خطوط به عنوان يک ظرف کار مشکلي است.
اما در نوع ديگر راکتور که حالت کروي دارد و اسفرومک ناميده مي‌شود، از باريکه‌هاي ليزژ پرتوان براي همجوشي استفاده مي شود. بر اثر تابش اين باريکه ها چگالي لازم براي انجام عمل گداخت فراهم مي‌شود. با اين حال هنوز در هيچ کدام از موارد فوق نتوانسته‌ايم براي مدت زمان طولاني توليد انرژي داشته باشيم.

راکتور گداختي که قرار است با همکاري چند کشور در فرانسه ايجاد شود از کدام نوع است؟
برپايه اين پروژه 10 ميليارد يورويي قرار است بزرگ ترين توکامک جهان در فرانسه ساخته شود. از سال 2007 مراحل اجرايي آن آغاز مي‌شود اما احتمالا" تا قبل از سال 2020 استفاده تجارتي از اين انرژي امکان پذير نخواهد بود.
آيا دانشمندان کشور ما هم از توکامک استفاده مي‌کنند؟
بله ما هم در سطح آزمايشگاهي بر روي عمل فوژيون کار مي‌کنيم و در سازمان انرژي اتمي هم توکامک کوچکي براي اين منظور وجود دارد در مقياس آزمايشگاهي هم توانسته‌ايم ايزوتوپ‌هاي هيدروژن را به هم پيوند دهيم و از آن ها انرژي به دست آوريم ولي از آنجا که انرژي صرف شده براي دستگاه شتاب دهنده، بسيار بيشتر از انرژي به دست آمده از واکنش است بنابراين هنوز نياز به کار و تحقيق بسياري در اين زمينه داريم. (شتاب دهنده‌ها دستگاه‌هايي هستند که شتاب ذرات را تا حدي افزايش مي‌دهند که سرعت آنها به سرعت نور نزديک مي‌شود و در نتيجه انجام عمل برخورد و همجوشي تسهيل مي‌شود.
راجع به مزاياي انرژي حاصل از همجوشي نسبت به انرژي حاصل از شکافت توضيح دهيد.
اولا اين واکنش غير آلاينده است و پسماند حاصله يعني «هليم» گازي پاک به شمار مي‌رود. از سوي ديگر انرژي آزاد شده از اين طريق بسيار بيشتر است به طوري که انرژي گداخت يک کيلوگرم هيدروژن، حدود 8 برابر انرژي شکافت يک کيلوگرم اورانيوم است و مهم تر اين که بهترين سوخت براي فوژيون، شامل دو ايزوتوپ مختلف از هيدروژن يعني دوتريم و تريتيوم است که به وفور در طبيعت يافت مي‌شود.
دو تريم را مي توان از آب استخراج کرد و تريتيوم را مي‌توان از ليتيوم که به فراواني در پوسته زمين وجود دارد، توليد کرد. در واقع از فرآيند همجوشي به عنوان يک منبع پاک، غيرآلاينده و تقريبا بي پايان براي تامين انرژي در آينده ياد مي‌شود.
واکنش همجوشي غير آلاينده است و پسماند حاصله يعني هليم گازي پاک به شمار مي‌رود. ضمن اينکه انرژي آزاد شده از اين طريق بسيار بيشتر از واکنش شکافت است به طوري که انرژي گداخت يک کيلوگرم هيدروژن ،حدود 8 برابر انرژي شکافت يک کيلوگرم اورانيوم است